غبار پشت شیشه میگه رفتی...

به نام خدایی که انتظار را افرید تا لحظه ی دیدار زیبا باشد

دیدمش از دور که می رفت

اشک سردی تو چشاش بود

                                        اون نمی خواست بره اما...

                                        زنجیره اجبار به پاش بود

                                                                         می شنیدم هق هقش رو

                                                                         که می گفت تا فردا بدرود

لحظه های تلخ بود اما

دل من منتظرش بود

                                      به سلامت ای همه کس

                                     می دونم که بر می گردی

                                                                        میدونم دلت همین جاست

                                                                         از دلم سفر نکردی

خیلی زود رفت لب جاده

اما من اونو می دیدم

                                   خداحافظ گفتنش رو

                                    خیلی روشن می شنیدم

                                                                        چند قدم مونده به بودن

                                                                         ذره ای نزدیک تر از من

سره وعوه مون نشستن

تشنه ی به  تو رسیدن

                                   بغض سردم نعره می زد

                                   خداحافظ عشق رویااااااااا

                                                                         می مونم تا بربگردی

                                                                           روی نیمکت لب دریاااااااا

من جلوه هستي را در نيمهء چشمان تو ديدم                                                        

                           تو را در خلوت چشمانم فرياد زدم                

                        نتونستم گل سرخي واست از باغچه بچينم

                                   آخه دستي كه بلرزه قدرته چيدن نداره

                                       چه شبها تو اطاقم واسه تو نامه نوشتم

                                             جاي تو نامه رو خوندم آخر از نامه گذشتم

                                                          اگر روزي روزگاري باز بشه تورو ببينم

                                                              وحشت از دنيا ندارم كه گل سرخ و بچينم

                                                                          اگر روزي روزگاري باز بشه تورو ببينم

                                                                                 گل سرخي نميمونه كه نخوام

                                                                                            واست بچينم*

بهونه ی عزیزم مثل همیشه در اخر تنها می توانم بگویم بیش از همیشه

دوستت دارم و تو این مدت که از هم دوریم ذره ای از عشقم کم نشده

و بیش از گذشته دوستت دارم

فقط می خوام بگم به قول معروف که می گن هرکی و دوست داری باید

ازش بگذری منم عشق و محبت و دوست داشتن تو را

به اینده و سر نوشت می سپارم می دونم که اگر هنوزم دوسم داشته باشی

وعشق ما حقیقی باشه تو بر میگردی

پس من همچنان در انتظارم

نوشته شده توسط یاس تنها در پنجشنبه سی ام آذر 1385 ساعت 20:48 موضوع | لینک ثابت

گفتی از عشق بنویس... مینویسم از عشق ...
میخواهم از تو بنویسم ... تویی که عزیز دلمی ...
خون تو رگهای منی...اری ... میخواهم از تو بنویسم
از عشق و صداقتت...از شیطانی هایت... از خنده هایت... از صدای دلنشین و نازنینت
از خودت ... از وجودت ... از زیبایی های کلامت...
گفتی از عشق بنویس ... باز نوشتم ...گفتی از غم ننویس...حرفی ندارم
انقدر دوستت دارم ...انقدر عاشقتم...که زندگی بی تو محاله ... عزیزم...
ان قدر دوستت دارم ... که زندگی بی تو برام یه جاده ی کویریه ...
یه قول بده پیش دلم یه وقت نری ... تنها بشم ... اسیر روزگار بشم
بشم یه مریم تنها ...تو اوج انتظار تو یه وقتایی گم و گور بشم...
دلم میخواد تا میتونم ... کنار تو ... به ارامش دل برسم ...
اما میدونی عشق من ...گاهی اوقات دلم شور میزنه... از تنهای های روزگار
از حکمت های روزگار ... از دوری و درد انتظار...
اما میدونی عشق من ... میخوام تا زنده ام ... دوست بدارم نازنین... عاشقت باشم نازنین
چون تو مقدسی برام...چون که عزیز دلمی